Çektiğim acılar varlığımın inşasının irili ufaklı parçalarıdır
Sadece düşünmek var etmez insanı; duygularını, ruhunu ve hatta zekasını geliştiren asıl öğreticiler acılardır.
O halde varım çünkü acı çekiyorum
Doğduğum günden beri anlatmak istediklerim var ve elbette asla anlatmayacaklarım ve anlatıyor gibi yapıp asla anlatmadıklarım.
Önce akciğerlere değen oksijenin yakıcılığı ile başladı ilk acılar, sonra dünyanın anlamsızlığını düşünüp duran beynimin kıvrımlarındaki patlamaların elektrik çarpmalarıyla.
Doğduğumu anımsıyorum, ölümü ise düpedüz hatırlıyorum
Bir insan doğduğunda göz yaşları dökülür sevinçten
Bir insan öldüğünde gözyaşları dökülür üzüntüden
Yani hayat boyunca değişmeyen tek şey gözyaşlarıdır ve yeryüzünde gözyaşları sonsuzdur
Biri ağlamaya başladığında, bir başka yerde de bir başkasının gözyaşları diner
Biri doğarken başka birinin öldüğü gibi
Geriye kalan sadece gözyaşları ve hiçtir.
Ve arada ağzımızda bir ömür dolandırıp durduğumuz onca laf, kağıtlara döktüğümüz onca kelime sadece bir duygu kalabalığıdır
Tutsaklığımızdan kurtulmaya çalışmanın beyhude uğraşlarıdır bunlar
Asla gerçekten bir şey anlatılamaz, ancak bir şeyin hayali anlatılabilir kendisi değil
O yüzden anlatmaya değil, anlatmamaya bakarım
Anlatma derdinden çok anlatmamanın zevkine kurulurum
Ama yine de hiç susmam, eğer bir gün susarsam, bu artık söylenecek bir şey kalmadığı içindir, her şey söylenmiş, hiç bir şey söylenmemiş olsa bile.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder