DÜŞÜŞ

Sahici bir sığınak ellerim

yaşam bir eşik noktası gibi duruyor
Unutulan mevzular dişleniyor birden
Kocaman ziyanlar ve yürüyüşler
İçten gelen tırmık sesleri

Kalbinin üzerine düşmüş ve düşüş
Sanıldığı gibi simsiyah değildir
Düşüş,
Dertlenmiş ve karanlık bir deva
veya iç içe geçmiş parmaklıklar
sayılabilir

Cehalet incecik spazmları tetikliyor
Terk etmek bir istisnaya dönüşmüş
korkudan
Evet, bir mermi kesinlikle korkudan
sapsarı dalgalanıyor

Üzerime doğru yığılan sıcacık gülümseme
Fiziğin salkımlarını döktüğü o çizgide
Uzun saçlarıyla yaşamı çoğaltıyor
Bir müdekkik edasıyla

Canilik bir ısrarın fer içinde kalışı
Öyle bir bağımsız divanelik içinde
Kaybeden olmanın zarafeti eşliğinde
Yeni yeni çimleniyor.