Teklif

Biz çizgiyi geçtik. Belirsiz bir doğumu beklerken ve asla geri gelmeyecek bir anın içinde, kendimize hoşça biçimlenmiş bir sayfa arası uydurduk. Ne müthiş kalem cızırtıları duyuyorduk üstelik. Hepsi yetersizdi tabii. Şimdi kiminle yürüyoruz belli değil. Burada biz dediğim, be dahil üç kişiydi. Her zaman üç kişi vardı. Ben hariç hepsi sınırlardan haberdardı. Ben ortalarında yürümediğimden, onlar ne derse onu yaptım. Kendimize ait bir Ay, bir güneş ve yağmur damlalarımız vardı. O çizginin ardında müthiş renklerin titreşimlerini duyduk ve öğrendik. Kimse için var değiliz dedik önceleri. Sonra ben, diğer ikisine şüpheyle bakıp varız diyemedim bir türlü. Kehanetleri dikkate almadım. Notalar daha ikna edici geliyordu. Anlattım, anlaşılmadı. Yine de çizgiyi geçtik ve bu defa arkamızdan başka bir üç kişi "Siz çizgiyi aştınız!" diye haykırdı. Boğazı yırtılırcasına bağırdı. Ellerinde mızraklar ve mızrakların uçlarında lekeli tezahüretlar vardı.

Renkler griye kesti. Değişim, üstün çabalar eşliğinde çığlıklarla meydana geldi. Arkamızdan koşarak kimse gelmiyordu ve ellerinde silahlar yoktu. Yüzleri hiç kırmızı değildi ve bizden nefret ediyor da değillerdi. Onlardan kaçtık. Rüzgar sertleşti, ellerimiz ikiyüzlülüğümüzden kirlendi ve yer, giderek çölleşti diye gördüm ben. Diğer ikisini bilmiyorum. Onlara giderek şüpheyle bakmaya başladım. Gök, vaad edildiği gibi değildi. Hiç kocaman ağaçlar görmedim. Estetik sözlere de rastlamıyorduk. Belirsiz bir yükselikte, belirsiz bir memleketin zeminine kadar dayanmış yüksek bir merdivene kadar koştuk. Ben merdivene çatlarcasına inandım, diğer ikisi benim şüpheli bakışlarımdan takındılar. Ben onlardan kaçtım. Gideceğim yere düşünmeden, yalnızlığımı hiç hesaba katmadan ve kaybolmanın sancılarını hiç umursamadan gittim.

Bilinir veya bilinmez, toz altında, sarı ışıkta harfler değişti durdu. Ben, kimse için elimi alnıma götürmedim de onun utancıdan çürüdüm. Merdiveni tırmandım, kimse gelmesin diye devirdim. Şimdi ben harici miyim, kendime mi tapındım? Benim varlığım pek yavandı zaten. Hem beni pek sevmezlerdi zaten. Ayaklarımın ucunda kapalı penceresiz bir duvar. Buz gibi bir metal yanağımda. Tüm renkleri mezun etmişim hayatımdan. Yüzüm asık, niye asık, evet asık ve pek asık. Ben halbuki fedakar sesleri pek severdim. Şimdi ben yukarıdan terk edildim diye mi bağıracağım? Ne kendini bilmezlik, ne beceriksiz jest...

Altıma eprimiş kilimler serildi. Herkesi unuttum. Meğer bir tek ben varmışım. Tekdüze ve ihmal edilebilir olarak.